Даследаванне Генадзя Коршунава і Алены Шкуравай прысвечана комплексным сацыялагічным зменам, якія адбыліся ў грамадскім успрыманні пенітэнцыярнай сістэмы і універсальнасці правоў чалавека пасля падзей 2020 года. Масавыя рэпрэсіі, праз якія прайшлі дзесяткі тысяч грамадзян з розных сацыяльных і прафесійных груп, істотна скарацілі сацыяльную дыстанцыю і вывелі праблему карацельнай медыцыны і неналежных умоў утрымання з катэгорыі маргінальных тэм у цэнтр агульнанацыянальнай павесткі. Парушэнне права на здароўе ў закрытых установах ператварылася з лакальнай праблемы вязняў у выклік, які непасрэдна закранае шырокія слоі беларускага грамадства.
Аўтары аналізуюць «эфект даміно» сістэмнага крызісу турэмнай медыцыны, паказваючы яго доўгатэрміновыя наступствы для ўсяго соцыуму: ад пераносу эканамічнага бремя лячэння і рэабілітацыі на прыватныя дамагаспадаркі і грамадскія ініцыятывы да рызык для грамадскага здароўя, вымывання чалавечага капіталу, вымушанай эміграцыі і калектыўнай траўматызацыі. Даследаванне падкрэслівае, што забеспячэнне ўніверсальнасці права на здароўе, вывядзенне пенітэнцыярнай медыцыны з падпарадкавання МУС і ўвядзенне незалежнага грамадскага кантролю з’яўляюцца не проста гуманітарнай задачай, але і неабходнай умовай аднаўлення даверу да дзяржаўных інстытутаў і будучага посткрызіснага развіцця Беларусі.